Chlorella–de ontdekking van de bekende overlever

Wetenschappers schatten dat de wereld zo'n 4.5 miljard jaar oud is. De eerste microscopische levensvormen van gewonnen fossielen van de vroegste geologische era dateren van de Precambrische periode, 4.5-0.57 miljard jaar geleden. Chlorella behoort tot de eerste eencellige organsimen van deze tijd. De microscopische groenwier is hierdoor een echte overlever, aangezien het constant een strijd voor overleving heeft doorstaan gedurende deze immense periode en tot op de dag van vandaag is kunnen overleven.

Het leven vereist overleving; overleving reproductie; en reproductie hangt af van de overdracht van genetische informatie. Chlorella is ideaal geschikt voor deze eeuwig durende levenscyclus en strijd voor overleving. Voorzien van een uitermate sterke meerlagige celwand, heeft Chlorella zich beschermd tegen levensbedreigende milieucondities en heeft het bij gevolg een uiterst efficiënt gedragspatroon ontwikkeld. Droogte, straling, sterk geconcentreerd vergif zoals zware metalen, pesticiden en andere organische solventen hebben chlorella niet toe uitroeiing kunnen drijven. In tegendeel, het heeft steeds nieuwe overlevingsstrategieën ontwikkeld tegen deze ongunstige condities.
Voorzien van een schild met zeer dikke cellulose kan Chlorella zelfs het ruwste woestijnklimaat aan. Bijkomstig bezit het verschillende mechanismen om toxines te neutraliseren of om ze zelfs nuttig te maken. In een tijd van toenemende milieuvervuiling is deze kwaliteit uiterst nuttig voor mensen. Filtersystemen die Chlorella kernen gebruiken worden steeds meer verspreid, en helpen onder andere om drinkwater te zuiveren en om de zuiverheid ervan te bewaren. , In recente jaren is Chlorella steeds meer aangeraden voor de ontgifting van vergiftigde mensen in Azië, de VSA en Europa. Een stijgend aantal gezondheidsbewuste mensen neemt Chlorella als preventie tegen milieuvervuiling. Zelfs dode Chlorella algen nemen toxines op als een spons, en maken dat ze niet in staat zijn om zichzelf los te maken van de bindingen met Chlorella.

Een enkelvoudige Chlorella alg is onzichtbaar voor het blote oog. Als een van de grootste ontdekkingen in gezonde, holistische voedingsmiddelen, is Chlorella zo klein dat het enkel kan bekeken worden onder een micriscoop. Hierdoor wordt het beschreven als een micro-alg. Chlorella werd iets meer dan honderd jaar geleden ontdekt door de Nederlandse microbioloog Beijnerinck.
Hij slaagde er ook in het eerste geslacht te kweken van Chlorella vulgaris. Zonder exacte kennis van de inhoud raadde Beijerinck Chlorella aan om het dieet te verbeteren. Misschien wist hij van de rapporten van China af, waar hongersnoden succesvol overwonnen werden door de kweek van de alg.

In haar opmerkelijke familiegeschiedenis roman schreef de Chinese auteur Jung Chang dat plattelandsfamilies zich voedden met Chlorella algen die ze kweekten tijdens tijden van hongersnood. Het hoge eiwitgehalte van Chlorella was bekend en werd uitgebuit door mensen om te overleven in magere tijden. Een pikant feit is dat Chlorella floreert in menselijke urine; bijgevolg urineerden mensen in plaats van normaal in een toilet, in tonnen waarin de algen uitermate goed groeiden. De volgroeide algen werden dan gewassen, bereid en gegeten met een kleine hoeveelheid rijst.

In 1917, tegen het einde van de Eerste Wereldoorlog, terwijl de Duitse burgerbevolking honger leed, startte de Duitse microbioloog Lindner zijn eerste poging om Chlorella te kweken als voedingsmiddel. Zelfs in deze tijd was het geweten dat Chlorella met zijn hoog eiwitgehalte van meer dan 60% een oplossing bood voor het voedseltekort. 100 gram Chlorella voorziet een volwassene van de dagelijks noodzakelijke eiwitvereisten. Het einde van de oorlog, samen met technische problemen en een slechte vertering van rauwe algen vernietigden Lindners plannen.

1942, tijden de voedseltekorten van de Tweede Wereldoorlog, hernam de Duitse wetenschapper Hardner Lindners experimenten.. Ook hij was echter niet succesvol om zijn experimenten te vervolledigen. Het werd vermeld in 1948 door het Stanford Research Institute dat het mogelijk was om Chlorella in grote hoeveelheden te kweken en te oogsten gedurende het hele jaar. Dit was van aanzienlijk belang voor de Japanners, die hoewel ze traditioneel een groot aandeel kennis bezaten over de alg, tevoren niet succesvol waren geweest in de massaproductie ervan. Dr Nobuko Tamiya van het Tokugawa Institute for Biological Research in Tokyo kon eindelijk zijn onderzoek verderzetten. Hij was verantwoordelijk om het probleem op te lossen over hoe men een continue productie en oogst van Chlorella doorheen het jaar kon bereiken, en erop toe te zien dat het zich ontwikkelde in een eerste klasse voedingsmiddel.

In de jaren 1970 legden Japanse onderzoekers zich eindelijk toe op het laatste probleem: de exploitatie van het waardevolle component van Chlorella door het menselijk verteringssysteem. Zonder speciaal proces verlaat meer dan 50% van de eiwitten van de alg de darmen op onverteerde wijze. De uiterst weerbarstige drielagige celwand verhindert een hogere exploitatie. Japanse onderzoekers ontwikkelden een proces (het gebroken celwand proces), dat de celwand van de algen vernielt, waardoor menselijke verteringsenzymen de voordien onbereikbare voedingsstoffen kunnen bereiken. Een andere ontwikkeling resulteerde in de wijziging van het droogproces, waardoor fijne scheurtjes in de buitenste laag geproduceerd werden. De effecten van de verteringsenzymen dringen dan binen in deze scheuren, waardoor de celwand breekt en de vertering bevorderd wordt.

Het resultaat van beide processen is een verbeterde graad van vertering van rond de 80%. Midden jaren 1970 waren alle problemen in verband met de vertering en de exploitatie van de alg door mensen opgelost. Ongelukkig zijn deze processen zeer duur, zodat de relatief hoge prijs samen met de nogal originele smaak van de alg de distributie van deze waardevolle voedingsstof buiten Japan tegen hield. Chlorella is echter dankzij de waardevolle actieve ingrediënten een belangrijke voedingsstof. Elke dag leggen mensen hun vertrouwen in de gezondheid- en energieverschaffende eigenschappen ervan.

Milieurampen in verschillende Aziatische landen trokken de aandacht van de mens op meer eigenschappen van Chlorella. Japanse patiënten die per ongeluk rijst aten die vervuild was met cadmium, ontwikkelden een cadmiumvergiftiging (Itai-itai ziekte). Vele patiënten stierven van deze acute vergiftiging van zware metalen. Wanneer besmette patiënten echter Chlorella toegediend kregen gedurende enkele dagen, verminderden hun pijnen en werden ze duidelijk beter. Onderzoek van de stoelgang van de cadmiumslachtoffers na een iname van Chlorella toonden hogere hoeveelheden cadmium.

Japanse medische onderzoekers waren het er snel unaniem over eens dat ze in Chlorella een krachtig natuurlijk geneesmiddel hadden gevonden voor ontgifting. Onderzoek in dit gebied heeft interessante resultaten opgeleverd, die de dag van vandaag nog steeds gebruikt worden, in verband met de ontgiftende eigenschappen van de alg. Dit onderzoek werd grotendeels uitgevoerd in Japanse laboratoria en werd uitgegeven in het Japans. Enkel zelden wordt het vertaald in het Engels.

De cellulaire relatie tussen Chlorella en mensen zorgt voor een aanzienlijke hoeveelheid speculatie. Er wordt vaak gepubliceerd dat Chlorella gemiddeld zo groot is als een rode bloedcel. Een prive-onderzoek in een speciaal labo in een grote Chlorella boerderij heeft aangetoond dat een verse Chlorella alg gemiddeld duidelijk kleiner is dan een rode bloedcel. De kleinschaligheid van de enkelvoudige alg leidde onderzoekers tot de conclusie dat de consumptie van verteerde celcomponente veel makkelijker was dan voordien erkend werd. Chlorella en de menselijke rode bloedcellen hebben een duidelijk verschillende vorm: de Chlorella cel is sferisch en de rode bloedcel heeft de vorm van een cd met een centrale indentatie.

Chlorella is gebruikt geweest als een experimenteel object in vele wetenschappelijke experimenten en heeft bij gevolg een zeker "prominentie" ontwikkeld.

- Otto Warburg, de bekende Nobel Priijs Winnaar voor geneeskunde van Freiburg, publiceerde zijn pionierswerk over cellulaire metabolismen na intensieve experimeten op Chlorella in 1919.
- In 1961 won de Amerikaanse wetenschapper Melvin Calvin de Nobel Prijs voor Chemie. Hij beschreef het proces waarin koolstofdioxide en water, met behulp van zonlicht, omgezet worden in zuurstof en organische stoffen. Dit proces noemt men sindsdien fotosynthese. Voor zijn experimenten gebruikte Calvin de zoetwater alg Chlorella.

Een klein eencellig organimsme zoals Chlorella leeft in constant gevaar om bedreigd te worden door zijn omgeving, waardoor de ontwikkeling van een efficiënte overlevingsstrategie noodzakelijk is. Chlorella is hierin geslaagd door samen te leven in miljoenen sterke groepen, die steeds stijgen in aantal dankzij een hoge graad van celdeling. Onder optimale omstandigheden en met intensieve fotosynthese en de hulp van C.G.F. kunnen vier dochtercellen geproduceerd worden van een enkele moedercel in een tijdsspanne van 20 uur. In wetenschappelijke experimenten zag men dat de groei bij kinderen en dieren verbeterde als een gevolg van gezonde celreproductie met de hulp van C.G.F. Bij gevolg hebben onderzoekers deze unieke substantie de naam "Chlorella Growth Factor = C.G.F." gegeven.

Na bewezen te hebben dat C.G.F. in staat was om gezonde celreproductie te doen stijgen, legden wetenschappers zich toe op de vraag of het extract eveneens in staat was om de ontwikkeling van ongezonde cellulaire groei in tumors en kanker te doen stijgen. Verscheidene experimenten hebben steeds tot het zelfde resultaat geleid: C.G.F. vermeerdert in geen geval de groei van kankercellen. Het voorkomt eerder zulke groei. Dit wordt later in veel meer detail behandeld (zie pagina's 61 en 75).

De hoge groeisnelheid van Chlorella is niet de enige manier waarop het zich beschermt tegen zijn omgeving. Potentiële bronnen van gevaar bestaan ook in de cel zelf. Tijdens de fotosynthese produceert Chlorella voortdurend zuurstof binnenin de cel. Om de mogelijkheid van auto-oxidatie te vermijden, bevat Chloralla ook vele uiterst effectieve anti-oxidantia. Deze anti-oxidantia helpen de effecten van zonlicht, zuurstof in de cel en toxines van de omgeving, de zogenaamde xenobiotica, te verminderen en te neutraliseren.

Fotosynthese en negatieve factoren in de omgeving zijn verantwoordelijk voor het hoog gehalte aan anti-oxidantia in Chlorella. Deze zijn onder andere spore-elementen, vitaminen, bioflavenoïden, lipoïde zuren, enzymes, aminozuren, eiwitten, alsook plant substanties en vetzuren. De vetzuren laten toe dat Chlorella kan leven in veranderlijke watertemperaturen en onderhouden het vermogen om te bewegen in lage watertemperaturen.

chlorella web shop

Chlorella Green Gem

Chlorella BIO

Volg ons op Facebook